| تبليغات | X |
داشتم کتاب زرد (یلوپیج)ایرانیان چاپ لس آنجلس را ورق میزدم٬رسیدم به این صفحه!! این شهر کاملا دارد تبدیل میشود به تهرانجلس! قرار نیست همیشه این ایادی استعمار و عوامل شیطان بزرگ به ما تهاجم فرهنگی کنند٬یک بار هم ما به آنها تهاجم فرهنگی بکنیم!! همیشه شعبون یکدفعه هم رمضون! پی نوشت: از خط بالای آگهی میشود حدس زد این کاز محصول دست کدام گروه از هموطنان با ذوق و سلیقه ماست!!
هوا تا قسمتی ابریست درون کیف من خالیست
میان قلک عشقم سکوت راکدی جاریست
حساب بانک من مسدود دل تنگم میان دود
چهارتا سکه لاغر به جیب من عجب باریست!
هوا صاف و درخشانست سر وروی غم پنهانست
دلم شاد و به دستم پول نکن باور! سر کاریست!
نگارم قهر کرد٬رفته تمامش تقصیر نفته!!
برفتا چون فقیرم دید چه بیمهر سنگدل یاریست
خوشا احوال آن سوسول که دارد یک ددی! پرپول
چنان غاز است مرغ او٬جانا خروس همسایه لاریست
عجب طبعت روان گشته هنرهای تو عیان گشته
مزخرف بس کن!بایرام که شعرت ننگی و عاریست.
ارادتمند همیشگی:بایرامعلی!
قصیده شکوائیه
گندی زده به کارم٬این بخت نابکارا لعنت علیه شانسی٬البخت و روزگارا
دریا روم چو روزی٬دریا شود چو صحرا یبدل کل ماء به الملح و البخارا
دورخ بشد برایم٬هرجا که من برفتم الجنت و فردوس٬الدوزخ و نارا
تلخیده!!کام بنده٬این دنیای فانی وگندی الی العمر و کل روزگارا
سوی گلستان رفتند٬مردم بهر گلها وقتی که من برفتم٬ان الیدی خارا
هرکس به گوشه ای دنج با دلبری مشغول انی فاقدالعین٬الزید یا که یار
دادند دست مردم٬هریک خوش غذایی در دست ما پشگل!فی جیبنا خیارا
آخر نزد لبخند٬این شانس لا مروت نه در شتاء و پاییز٬لاصیف لا بهارا
در پیش خلق یابی طاووسی وغزالی یکشف عند انی آلعقرب و مارا
کارم شده شب وروز ناله ای و فغانی المصرف مداوم العرق وسیگارا
بر بخت دهم دائم صد فحش وصد بیراه تعویض کن خدایا ٬هذا سوء القضاء را
آخر چه بود مقصود از آفرینش من لایشغل الهی؟ انت مگر بیکارا
بایرام نوشت این شعر از فرط شانس گندش یکتب انا اراجیف٬انی زار و نزارا!!
اردیبهشت ۱۳۷۴
ارادتمند همیشگی:بایرامعلی!!
سید علیرضا عصار از خوانندگان نسل جوان پاپ است. نسلی که از اواخر سال ۷۵ با آزاد شدن موسیقی پاپ شروع به کار کرد. او طی این سالها با گزیده و سنجیده کار کردن موفق شد خود را به عنوان یک خواننده موفق مطرح کند. کارهای عصار از جمله کارهایی است که وقتی گوش میکنی به آینده موسیقی پاپ در ایران امیدوار میشوی . آلبوم نهان مکن آخرین کار او چند روز پیش به دستم رسید . یک کار حرفه ای و خوب با تنظیم و آرانژمان یکی از مفاخر موسیقی ما شهرداد روحانی واجرا ارکستر سنفونیک لندن و ضبط شده در استودیو ابی رود لندن ٬این استودیو یکی از مشهورترین استودیوهای صدابرداری در دنیاست. آثار معروفی چون موسیقی فیلم جنگ ستارگان٬ارباب حلقه ها و هری پاتر در این استودیو اجرا وضبط شده اند.با گوش کردن به آهنگهای این آلبوم تازه متوجه میشوید اجرا با اجرا چقدر فرق میکند. همراهی فوق العاده ارکستر بویژه استرینگ (سازهای زهی) استفاده سازهایی مانند چنگ و فرنچ هورن که از سازهای مهجور ومتروک در موسیقی امروز ایران هستند از نقاط قوت دیگر این آلبوم هستند.تنها اشکال این آلبوم ٬جای خالی فواد حجازی یار قدیمی و همیشگی عصار است که از صدای خاطره انگیز ساکسیفون او شیطنتهایش به هنگام نواختن خبری نیست. خدا کند خبر دعوا و جدا شدن او از عصار شایعه باشد.
آهنگی که امروز آنرا تفسیر میکنیم ( تا اینجا مطلب به جان خودم جدی بود!) آهنگ نهان مکن است با شعری از حضرت مولانا .(عصار در اکثر کارهایش به علت ارادت زیاد به مولانا آهنگی هم با اشعار او دارد) در این آلبوم هم ما جسارت کرده و با اجازه از ایشان این آهنگ را تفسیر میکنیم .آهنگش را هم میتوانید در اینجا گوش کنید. و اما آهنگ :
دوش دلا چه خورده ای ؟ راست بگو ٬نهان مکن !
چون خموشان بی گنه روی به آسمان مکن !
حضور انورتان عرض میشود داستان این ترانه مربوط میشود به بازجویی و سین جیم کردن از یک جوان مست توسط بزرگتر خانواده که میتواند پدر و مادر باشد یا بستگان دیگر ! این جوان صبح مست و پاتیل از مجلس فسق و فجور به منزل برگشته که یقه اش را میگیرند و از او بازجویی میکنند که :دیشب کجا بودی؟ دوباره رفتی عرق خوری؟ راستشو بگو و خودتو نزن به کوچه علی چپ ! ادای آدمهای معصوم رو هم درنیار ! این فیلما رو هم واسه ما بازی نکن !! خر خودتی !
باده خاص خورده ای جام خلاص خورده ای ؟
بوی شراب میزند خربزه در دهان مکن !
منطور از باده خاص در این شعر مشروب براند معروف! وگران قیمت است .نه از این مسکرات الکی و دست ساز یا مثلا الکل گندم اتحادیه با آبمیوه تکدانه! با توجه به این که اشاره میشود باده مورد نظر شراب است یحتمل باید نوعی شامپاین گرانقیمت باشد. و اما در مورد جام خلاص٬ مستی درجات مختلفی دارد. ابتدا سرت گرم میشود بعد شنگول میشوی بعد به مرحله لولی! میرسی ودر حالت شدیدتر به درجه پاتیلی میرسی. و اگر بازهم ادامه بدهی به مرحله بیهوشی و مدهوشی میرسی. جام خلاص عبارت است از آخرین پیاله یا بقول فرنگیان shot که مرحله پاتیلی را به بیهوشی میرساند. اینجور که معلوم است فرد مورد اشاره حسابی زیاده روی کرده و روی پا بند نبوده و بوی مشروب هم از ده متری تابلو بوده !! اما در مورد مصراع آخر! اساتید بزرگوار مطلع هستند که معمولا خوردنی ها یا به اصطلاح مزه مورد استفاده با مسکرات ربط مستقیم به مسکر مورد استفاده دارد. اگر به جزییات بپردازیم داستان طولانی میشود ولی به طور کلی با مشروباتی مانند ویسکی٬ودکا٬تکیلا و همین داگی درینک خودمان! که طبع گرم دارند مزه های استفاده میشود که طبعشان سرد است مثلا ماست خیار٬ماست موسیر٬ آبلیمو و... که با استفاده از نجسی مذکور به نوعی تعادل برسند!! و برای باده جاتی مثل آبجو و شراب که طبع سرد دارند از مزه هایی که طبع گرم دارند مانند شیرینی و باقلوا و پسته و شکلات و میوه همچنین معمولا برادران و خواهران عزیز عرقخور! برای معلوم نشدن بوی مشروب و تابلو شدن از موادی مانند دود سیگار٬چای خشکه٬ غرغره با عرق نعنا٬ آدامس پی کی و انواع عطر و ادکلن استفاده میکنند اما در این شعر از خربزه به صورت دومنظوره استفاده میشود هم برای بالانس طبع! و هم برای پنهان کردن بوی شراب. از این شعر متوجه میشویم جناب مولانا حسابی حرفه ای و بقول معروف اهل بخیه بوده و استاد فن!
این دل پاره پاره ام دیدن اوست چاره ام
اوست پناه وپشت من تکیه بر این جهان مکن!
کار دلم به جان رسد کارد به استخوان رسد
ناله کنم ٬ بگویدم دم مزن و بیان مکن!
با خواندن این ابیات متوجه میشویم باز داستان٬ نقل عشق وعاشقی است.فرد خاطی که روی پا هم بند نیست٬اعتراف میکند که با زید مربوطه! قاطی کرده و دعوایشان شده . از طرف دیگر او را به حد مرگ دوست دارد یا بقول دوستان :لاو ترکونده اساسی!! ولی معشوق یا معشوقه از این نکته سو استفاده کرده و روزگارش را سیاه کرده و طاقت او را طاق کرده. و حتی اجازه ناله کردن هم نمیدهد و میگوید: هیس! جیکت در نیاد.(عجب آدمهای یزیدی پیدا میشن!!)
خشم کسی کند که او جان و جهان ما بود
خشم مکن !تو خویش را مسخره جهان مکن!
باده عام از برون٬باده عارف از درون بوی دهان بیان کند٬تو به زبان بیان مکن!
در اینجا فرد ناصح به ادامه نصیحت میپردازد:که عزیز من٬قربونت بشم! تو که اینطوری دوستش داری٬ چرا دعوا میکنی؟ تو که کلاهت پشم نداره برای چی قاطی میکنی که بعدا ضایع بشی؟ اعصابت رو خورد میکنی ٬بعد میشینی هی مشروب میخوری. هم رفتی از بیرون خریدی هم رفتی از عارف خریدی(توضیح اینکه عارف نام کاسب و عرق فروش محله است مثلا عارف قاراپتیان!! ) بوی مشروبت هم که همه جا رو برداشته و حرف نزده همه میفهمن مستی. این کارها رو نکن. بیا من ببرم آشتیتون بدم و اوضاع رو مرتب کنم (به خاطر همین من حدس میزنم فرد ناصح از والدین یا بستگان نزدیک میباشد!!)
ارادتمند همیشگی:بایرامعلی!!
مدتی بود یاد رضا ولی نژاد همکلاسی دوران راهنمایی افتاده بودم.حالا چطور بعد اینهمه سال یاد رضا افتاده بودم برای خودم هم عجیب بود. من ورضا سه سال راهنمایی با هم همکلاس بودیم. شاگرد درسخوانی نبود ولی شر وتخس هم نبود و به خاطر قد وهیکل درشتش همیشه ته کلاس مینشست. رضا بچه ساکت و توداری بود.همیشه سرش تو لاک خودش بود و مشغول بود. ما ها که با او در یک کلاس بودیم میدانستیم نقاش ماهری است. کلاس یا آموزشگاهی نرفته بود ولی استعداد عجیبی در این کار داشت. تنها اشکال یا بهتر بگویم فرقی که کارهایش داشتند این بود که سوژهای نقاشیهای او غیرمعمول بودند. موضوع تمام نقاشیهای او عبارت بودند از ترسیم صورقبیحه یا بقول امروزیها هرزه نگاری!!! و انصافا هم خیلی خوب این طرحها را میکشید. کسانی که درس ترسیم و طراحی دارند به خوبی میدانند که ترسیم حالات مختلف بدن از کارهای مشکل و سخت این رشته است. ولی رضا با استعداد خدادادی این کار را به خوبی انجام میداد و بعدا با حوصله آنها را رنگ میکرد. دفترچه بزرگی از این نقاشیها داشت و گاهی هم آنها را به یادگار به این و آن میداد. به منهم یکی داده بود و تا این اواخر گوشه یکی از کتابهایم بود. داستان از وقتی شروع شد که یکی از بادمجان دور قاب چینهاو خبر چینها ٬خبر آنرا به گوش ناظم مدرسه رساند. ناظم ما مرد کوتاه قد و ریشوئی بود که زمستانها کلاه بافتنی سبزی به سر میگذاشت و به همین خاطر ما اسمش را گذاشته بودیم: موحد لبوفروش! همیشه خدا هم به بهانه نماز با دمپایی میگشت و دوتا جورابش مثل گوش خرگوش از جیب شلوارش آویزان بود!!
یک روز ۵دقیقه مانده به زنگ تعطیل موحد به کلاس ما آمد و ما را نگه داشت.بعد یک راست رفت سراغ رضا و کیفش را باز کرد و دفتر نقاشی او را بیرون آورد بعد دو کشیده محکم به رضا زد و دستش را گرفت و از کلاس بیرون برد. رضا چند روزی بلاتکلیف جلوی دفتر و گوشه حیاط مدرسه ویلان و سرگردان بود. یکبار به بهانه آب خوردن از کلاس زدم بیرون٬رضا بیچاره در سرمای زمستان گوشه حیاط ایستاده بود ومیلرزید. با او مشغول صحبت شدم که ناظم صدایم کرد و گفت: در شان و شخصیت شما نیست با این آدم فاسد صحبت کنید! رضا سرش را پایین انداخت وچیزی نگفت.چند روز بعد هم پدر پیر رضا را به مدرسه خواستند و پرونده رضا را به او دادند و اخراجش کردند.
چند سالی رضا را ندیدم.کسی خبری از او نداشت.یکشب با چند نفر از دوستان به شهربازی رفته بودیم کسی از پشت سر صدایم کرد. دیدم رضا ولی نژاد است.کمی با هم خوش و بش و احوالپرسی کردیم. متوجه شدم بعد اخراج از مدرسه دیگر هیچ مدرسه دیگری حاصر به ثبت نام او نمیشود و او مجبور به ترک تحصیل میشود و دست آخر هم مشغول کار در اینجا و آنجا میشود و الان هم شده متصدی چرخ وفلک شهربازی! از همانهایی که بلیت ملت را میگیرند و دستگاه را روشن و خاموش میکنند. به اجبار ما را مجانی سوار چرخ وفلک کرد! .موقع خداحافظی به شوخی از او پرسیدم: رضا از نقاشی چه خبر؟ کار جدید نکشیدی؟ خنده تلخی کرد وگفت:بعد اخراجم از مدرسه پدرم تمام دفترها و وسایل نقاشی ام را پاره کرد ودور ریخت. من هم قسم خوردم که دیگر نقاشی نکنم. نقاشی رندگیم را سیاه کرد.این آخرین باری بود که دیدمش.
چند روز پیش بعد اینهمه سال یاد رضا افتادم. آنهم به این علت که تلویزیون گزارشی از یک نقاش پخش میکرد که سوژه کارهایش مثل رضا بود وچقدر تحویلش میگرفتند و نمایشگاه بزرگی از آثارش گذاشته بودند. با خودم فکر میکردم اگر رضا هم اینجا بود و این استعداد را از خود نشان میداد چقدر میتوانست پیشرفت کند. اگر هم نقاش هنری نمیشد ٬حداقل یکی مثل جناب هیو هفنر بنیانگذار و صاحب آن شرکت معروف که علامتش کله خرگوش است٬ وبه دلایل منکراتی!!! اسمش را نمی آورم! او را پیدا میکرد و کلی میتوانست در این کار پیشرفت کند و درآمد داشته باشد. استعداد او هم مثل میلیونها استعداد دیگر بر اثر تعصب و اهمال کاری از بین رفت.به قول مظفرالدینشاه:همه چیزمان باید به همه چیزمان بیاید. بیله دیگ ٬بیله چغندر!!
ارادتمند همیشگی:بایرامعلی!!
لهذا مبنی بر مصادفت ایام ولادت حضرت مسیح(ع) و عید الکریسمس فرنگی و اتمام سنه میلادی جاریه در بلاد فرنگ و عرض تهیات این ایام فرخنده بر قاطبه رعایا. از آنجا که فدوی چند روزی وکانس دارم جهت رتق وفتق امور معوقه٬ مدتی نه چندان طویل از کتابت در وبلاغ مبارکه معذوریم. و باب خالی نبودن عریضه یک داستان تقریم سروران و قارین محترم و محترمه این وبلاغ می گردد!
الاحقر:بایرامعلی کاتب
چهارم برج جدی سنه ۱۳۸۵
مملکت اتازونی
وارد مغازه که شدم دیدم رامین گوشه ای بغ کرده.تابه قیافه اش نگاه کردم فهمیدم اعصابش خرد است. هر وقت چشمهای سبزش سرخ میشد یا شدیدا خسته بود یا خیلی عصبی .پرسیدم: چته باز؟ با کسی حرفت شده؟ با صدایی که از ته چاه درمی آمد جوابداد: نه بابا.چیزی نشده. گفتم : خودتو لوس نکن! من که میدونم یه چیزیت هست. گفت :نمیدونم از دست این مرتیکه چیکار کنم؟ بدجوری کنه میشه. پرسیدم : کی رو میگی؟ با دلخوری جوابداد: این پسره خل. بابک. گفتم کی؟ بابک خودمون؟ گفت :نه بابا. این همسایه روبرویی . با خنده گفتم: کدوم؟ بلولیدی مردونه؟ خنده اش گرفت و گفت: آره . همون مرتیکه! بابک بلولیدی لقبی بود که با رامین روی آن بیچاره گذاشته بودیم.
اصلا بگذارید داستان را از اول برایتان تعریف کنم. تازه دانشگاه و خدمت مقدس سربازی!! را تمام کرده بودم و این در وآن در میزدم که بعد ۱۶ سال درس و ۲سال حمالی مفت دستم را یک جا بند کنم و مشغول کار شوم ولی از آنجا که در هفت آسمان یک ستاره که سهل است یک قمر مصنوعی نداشتم و از نظر پارتی هم همینطور موفق نمیشدم. تا این که پدر رامین این مغازه را اجاره کرد تا من و رامین آنرا بچرخانیم. مغازه عطر و ادکلن و لوازم آرایش فروشی ما چسبیده به مغازه مکانیکی پدر رامین بود. حالا کدام شیرپاکخورده و باهوشی آمده بود و در این راسته که مغازهایش مکانیکی و صافکاری و باطری سازی بود مغازه ادکلن فروشی راه انداخته بود نمی دانم!!! ولی چیزی که مشخص بود این آقای عقل کل بعد از چند وقت که اموراتش نچرخیده بود مغازه را اجاره داده بود به کسی دیگری و او هم بعد مدتی که دیده بود خرج این مغازه به مراتب بیشتر از دخلش لست آنرا با قیمت ارزان اجاره داده بود به پدر رامین تا بنده حقیر به اتفاق دوست قدیمی ام رامین آنرا بچرخانیم!
من و رامین شروع کردیم به تعقیرات اساسی و تمیز کردن و خرید اجناس جدید تا بفهمی نفهمی کمی عوض شد ولی مشکل این بود که در این مغازه در آن محله شلوغ با مغازه هایی که ذکرشان رفت و ظریفترین حرفه اش عبارت بود از سیمکشی ماشین مشتریهای ما که به ضرورت شغلی بیشتر خانمها بودند جرات نمیکردند به آنجا بیایند! حالا اگر روزی روزگاری یک خانم بیچاره بیخبر از همه جا پا در مغازه ما میگذاشت واویلا بود. هر چی شاگرد مکانیک و صافکار بود پشت ویترین مغازه جمع میشدند و شروع میکردند به چشم چرانی و طرف را با چشم قورت میدادند. خیلی اوقات هم شاگرد های بابای رامین بمحض اینکه مشتری وارد مغازه میشد به بهانه های الکی مثلا دست شستن یا برداشتن آبجوش به مغازه میائدند و محو تماشای جمال مشتری بخت برگشته میشدند!! او هم معمولا از خیر خرید میگذشت و فرار را بر قرار ترجیح میداد.مدتها با رامین تلاش کردیم و با این وآن دعوا کردیم تا موفق شدیم امنیت را بر قرار کرده تا زنها و دخترهای که به مغازه میامدند با امنیت به خرید بپردازند.
سیامک وبابک دو برادر دوقلو بودند که در همسایگی مغازه زندگی میکردند ولی گویا زمانی که در شکم مادر بینشان عقل تقسیم میشد سیامک حق برادر دیگری را خورده بود و بابک بیچاره به قول قدیمیها عقلش پاره سنگ برمیداشت! نه اینکه برادر دیگر خیلی باهوش بود ولی مطمئنا از بابک بهره بیشتری از هوش برده بود. یکی از سرگرمیهای آقا بابک نامبرده بعد از باز شدن مغازه ما این شده بود که بیاید داخل مغازه و تلپ کند وبا دهن باز و چشمهای خیره ذل بزند به مشتریها که باعث رنجش و آزردگی آنها میشد.چند بار به بهانه های مختلف او را از مغازه دک کردیم ولی پوست کلفت تر از این حرفها بود و دوباره می آمد و بدبختانه پدر بابک از دوستهای نزدیک بابای رامین بود و به خاطر آن نمیتوانستیم به طور جدی و رک موضوع را به او بگوییم و عذرش را بخواهیم. علت وجه تسمیه بلو لیدی هم این بود که آنزمانها یک ادکلن بین خانمها مد شده بود به نام بلولیدی که طرفداران زیادی داشت . اوایل که مغازه را باز کرده بودیم بابک وارد مغازه شد و با قیافه حق به جانب پرسید : شما ادکلن بلولیدی مردونه ندارید؟ بعد از این ماجرا ام او را گذاشتیم بابک بلولیدی!!!
به رامین گفتم : چرا با بابات صحبت نمیکنی؟ گفت که با بابام صحبت کردم جوابداد میترسم پدرش از دست من ناراحت بشه! گفتم : پس وایستیم این مرتیکه همین چهارتا مشتری رو هم بپرونه! رامین با بیحوصلگی گفت: چه میدونم٬ ما باید کاری کنیم این مردک این طرفها پیداش نشه. ناگهان فکری در سرم جرقه زد. گفتم : چطوره از روش سیامک استفاده کنیم؟ گفت : کدام سیامک؟ داداش بلولیدی؟ گفتم به بابا! خنگ خدا همون بلایی که سیامک خودمون سر اون پسر چاقه! اسمش چی بود؟ چشمهای سبز رامین درخشید: شهرامو میگی؟ ایول !بهتر از این نمیشه. سیامک دوست مشترک من و رامین بود ولابد متوجه شدید این سیامک غیر از برادر دوقلو بلولیدی بود. او استعداد عجیب و وحشتناکی در پیدا کردن روشهای آزار و اذیت داشت. روشی که من یادش افتادم از راه های ابداعی او بود که یکبار سر یک فرد مزاحم پیاده کرد وحسابی جواب داد. قرار شد از فردا این نقشه را عملی کنیم.
فردا بعدازظهر نیم ساعتی بود مغازه را باز کرده بودیم که سروکله بابک پیدا شد با نیش باز وارد شد و سلام داد. من با صدای بلند گفتم «سلام بابک جان٬ چه عجب ؟یادی از ما کردی؟ بابک در حالی که نیشش بازتر شده بود گفت:قربون شما برم.ممنون٬سلام آقا رامین. رامین که مثل بخت النصر گوشه ای کز کرده بود و اخمهایش تو هم بود سرش را به اندازه دو میلی متر تکان داد یعنی علیک و چیری نگفت. بابک به سمت من برگشت ویواشکی پرسید:چی شده؟ من با بیتفاوتی شانه هایم زا بالا انداختم یعنی نمیدانم. رامین همانطور اخمآلود بیرون را نگاه میکرد. بابک ده دقیقه ای جو سنگین مغازه را تحمل کرد بعد طاقت نیاورد و گفت:ببخشید من کار دارم میرم بعد بازم میام!و خارج شدن. بمحض بیرون آمدن شلیک خنده در مغازه ترکید. رامین در حالیکه از خنده اشک هایش سرازیر شده بود گقت:خوب شد رفت دیگه نمیتونستم جلوی خودمو بگیرم. گفتن حواست باشه اگر سوتی بدیم دیگه نمیشه اجراش کرد!
فردا نوبت من بود. حدود بعدازظهر بود. رامین رفته بود از قنادی سر خیابان کیک یزدی بخرد تا با چای بخوریم ومن در مغازه تنها بودم که دوباره سروکله جناب بلولیدی پیدا شد. با لبخند ژوکوندوار وارد شد و سلام بلند وقرایی داد. خیلی سرد وبیتفاوت بدون آنکه جوابش را بدهم نگاهش کردم.یکه ای خورد و خنده به صورتش ماسید. با نگرانی پزسید: اتفاقی افتاده؟چرا ناراحتید؟ دوباره جواب ندادم.فقط طوری نگاهش کردم یعنی به تو چه؟فضولی. در حالیکه از قیافش خنده ام گرفته بود وکمی دلم برایش میسوخت!! چند دقیقه ای ایستاد و این پا وآن پا کرد.نا امید خداحافظی کرد و از مغازه بیرون میرفت که رامین با جعبه شیرینی رسید و داد زد: سلام بابک جان٬و شروع کرد به روبوسی و دست دادن با او. آن بیچاره هم که از این عکس العمل رامین هاج و واج مانده بود. بعد روبوسی گفت با اجازه من میرم. رامین گقت:مگه من میذارم٬بعد عمری اومدی به ما سر بزنی.تازه شیرینی هم گرفتم.با چای میچسبه و دستش را گرفت و آوردش داخل. بابک هم در حالیکه سعی میکرد چشمش به من نیفتد آمد داخل.رامین نشاندش و چای برایش ریخت و من بیتفاوت ذل زده بودم به صورتش........
فردا نوبت آن بود رامین نقش لولو را بازی کند. موقع همیشگی بابک را دیدیم که از آنطرف خیابان میرود که با ما روبه رو نشود. به رامین گفتم :چکار کنیم؟ بیخیال بشیم؟رامین گفت: نه بابا !من تازه خوشم اومده!اگر این بازی رو تموم نکنیم بعد مدتی بازهم پیداش میشه. گفتم :پس تو بشین روزنامتو بخون تا من بیارمش! و پریدم بیرون وداد زدم: آقا بابک! آقا بابک! بنده خدا مبهوت مانده بود کی صدایش میزند که رسیدم و دستش را گرفتم. با تعجب نگاهم کرد. گفتم: بابک جان کجا با این عجله؟هر روز این موقع سری به ما میزدی؟ من و منی کرد وگفت" نمیخواستم مزاحم بشم. گفتم: اختیار داری!حالا نیم ساعت هم با فقیر بیچاره ها بشین. چیزی ازت کم نمیشه. در حالیکه کم کم آثار رضایت به صورتش میامد٬گفت:آخه دیروز خیلی ناراحت بودی.گفتم شاید از دست من ناراحتی. جوابدادم: ای بابا! یک کم گرفته بودم. آدمیزاد که همیشه تو یه حال نیست.برای چی از تو ناراحت باشم؟ بعد دستش را گرفتم و به زور کشیدمش سمت مغازه. رامین حتی سرش را بلند نکرد ببیند چه کسی وارد معازه میشود. بیچاره بابک سه بار بلند سلام کرد که دفعه آخر رامین بدون آنکه سرش را از روزنامه بلند کند٬زیر لب جوابش را داد!! من هم مرتب برایش حرف میزدم و تعارف تکه پاره میکردم!!!
روز چهارم خبری از آقای بلولیدی نبود. رامین پرسید:چی کار کنیم ؟ادامه بدیم؟ گفتم: من تازه از این بازی خوشم اومده.جند ماه این مرتیکه ما رو عذاب داد٬بذار یک کم ما اذیتش کنیم؟!! رامین لبخند موذیانه ای زد وگفت:پس جناب مترسک آماده باش.و رفت بیرون. زنگ خانه بابک را زد و بعد چند لحظه دیدم کشان کشان او را میاورد! و شروع کرد به حرف زدن و جوک گفتن و خنداندن و من با قیافه در هم نقش لولو را بازی میکردم!!
بابک بلولیدی را بعد آن ده روزی ندیدیم. خبری از او نبود. یک روز که همراه رامین با ماشین به خیابان پیچیدیم .متوجه شدم جلوی در خانه ایستاده. با دبدن ماشین فورا خود را پشت شمشادهای خیابان پنهان کرد. فکری در ذهنم جرقه زد.به رامین جریان را گفتم و پایین پریدمو رفتم بالای سرش.با دیدن من ماتش برد.پریدم وبغلش کردم و رویش را بوسیدم و گفتم: بی معرفت!ما رو به این زودی فراموش کردی؟ چرا به ما سر نمیرنی؟ بیچاره جوابی نداشت بدهد. به زور دستش را کرفتم و بردمش سمت مغازه. جایی که رامین آماده اجرای نقشش بود!!
این آخرین باری بود که بلولیدی را دیدیم. یعد آن بابک مفلوک نه تنها پیش ما نیامد بلکه از کوچه پس کوچه رفت و آمد میکرد که ما نبینیمش! شایده هم بلاخره با عقل ناقصش فهمیده بود بازیش میدهیم! چند روز بعد پدر رامین در حالیکه عینک طبی اش را به چشم زده بود و به حسابهای مغازه میرسید پرسید: این بابک کجاست آقا؟ دیگه نمی یاد؟ رامین با لبخند موذیانه گفت: نمیدونم کجاست! ما چند بار حتی رفتیم دم خونه شون دنبالش ولی نیومد! پدر رامین با اعتراض گفت:دم خونه شون؟ برای چی؟ اونوقت پدرش میگه بچه ها رفتار خوبی با بابک ندارند! فکر میکنه رییس جمهوره! ولش کنید آقا. تحویلش نگیرید. من که از خنده میترکیدم و ٬از مغازه میرفتم بیرون گفتم: شما درست میگید. آدم این جور کسا رو نباید تحویل بگیره!!!
هشتم آذرماه هشتادو پنج
۱- بچه که بودم قدم از همسالهام بلندتر بود٬ برای همین خاله ام اسمم را گذاشت : دراز الله خان ! با یک کله گنده و بدن لاغر که مثل اهالی سومالی همه دنده هایم بیرون زده بود. بزرگ که شدم قدم ایستاد وبلند تر نشد! لاغری هم شکرخدا برطرف شد وباید همیشه مواظب وزنم باشم! البته خاله جان هنور بنده را با اسم فوق صدا میکنند!!!
۲- هیچوقت اهل ورزش نبودم ! زمان مدرسه زنگهای ورزش قایم میشدم و با بچه های دیگر مشغول گفتن پرت وپلا میشدم. الان هم فقط از ترس بزرگ شدن شکم مبارکه ! گاهی به باشگاه میروم.
۳- چهارده سالم بود.از یکی از دخترهای فامیل خیلی خوشم میامد. یک روز با هم در مورد فیلم و سینما صحبت میکردیم. تو بحث از نظر اطلاعات سینمایی خیلی کم آوردم و پوزم خورد! بعد آن بمدت شش ماه فقط مجله و کتاب سینمایی میخواندم.(مجسم کنید تصویر من را در حال تلاش و خواندن کتاب به همراه موسیقی متن فیلم راکی!) دفعه بعد که دیدمش و بحث شد٬قورتش دادم!بماند که بعد آن دیگر تحویلم نگرفت!! بعد از این ماجرا آلوده سینما و موسیقی شدم. قبلش کتابهای علمی میخواندم .تصمیم داشتم مخترع و دانشمند بشوم ولی بعدا تصمیم گرفتم کارگردان و آهنگساز بشوم . شکر خدا هیچکدامشان نشدم!! راستی آن دختر الان سه تا بچه دارد!!!
۴-از پسته شور خیلی خوشم میاد و تا ته ظرفش را در نیاورم رهایش نمیکنم! در ظرف آجیل هم اول پسته هایش را تمام میکنم! دوران بچگی چند بار به خاطر این کتک خوردم. پسته خام دوست ندارم (قابل توجه کسانی که میخواهند دفعه بعد برایم سوغاتی بیاورند!!!)
۵- اعتماد به نفس ندارم! خیلی با خودم کلنجار رفتم تا بهتر شوم ولی فایده ندارد. مخصوصا در برخوردهای اجتماعی و مواجهه با افراد جدید.
فکر میکنم برای دعوت افراد دیگر کمی دیر شده باشد. با این وجود من ازساعت شنی و محراب و ماهی سیاه کوچولو برای شرکت در این بازی دعوت میکنم. خوش باشید.
